Ζώντας δίπλα στη θάλασσα.
Ζώντας το τελευταίο έτος δίπλα στη θάλασσα παρατήρησα κάποιες διαφορές στους ανθρώπους. Οι περισσότεροι είναι πιο χαμογελαστοί και καλοσυνάτοι. Δε λείπουν και οι περίεργοι. Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν το ότι με το που έπιασαν οι ζέστες ξεχύθηκαν όλοι στις παραλίες. Όχι μόνο οι έφηβοι που βράζει το αίμα τους αλλά και μαμάδες με μικρά παιδάκια. Την ώρα που τα παιδιά του βουνού επιτρέπεται να κάνουν το πρώτο τους μπάνιο, ακόμα και αν έχουν πρόσβαση στη θάλασσα κάνα σαββατοκύριακο, τέλη Ιουνίου και με θερμοκρασία άνω των 30 μην αρρωστήσουν κιόλας! Τους καταχάρηκα.... Όμως η λύπη πάλι εμφανίστηκε όταν έκανα μια θλιβερή διαπίστωση. Η παραλία είχε γεμίσει με σκουπίδια. Πλαστικά από καφέδες, μπύρες, μπουκάλια..... κάθε λογής πλαστικό.... Τα πετούν όπου βρουν και δε σέβονται το μέρος που τους φιλοξενεί και απλόχερα τους δίνει τόση γαλήνη και ομορφιά. Και μέσα από αυτό το θυμό και την απογοήτευση ξεπρόβαλλε μια γυναίκα με μια σακούλα στο χέρι....