Το θλιμμένο αρκουδάκι. Θεραπευτικό Παραμύθι

 Το θλιμμένο αρκουδάκι

   Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μεγάλο και πυκνό δάσος γεμάτο όμορφες μυρωδιές, χρώματα και αρμονικούς ήχους ζούσε ένα μικρό αρκουδάκι. Το σπιτικό του ήταν όμορφο όμως η καρδιά του ήταν πάντα λυπημένη γιατί η μαμά αρκούδα έλειπε μακριά και το αρκουδάκι ζούσε μόνο του με τον μπαμπά αρκούδο. Το αρκουδάκι ένιωθε απίστευτη μοναξιά από την απουσία της μητέρας. Ήταν λοιπόν πάντα απομονωμένο και θλιμμένο. Δεν έπαιζε με τα άλλα ζώα του δάσους, ούτε σκαρφάλωνε στα δέντρα, ούτε έψαχνε το νόστιμο μέλι.

   Πέρασαν έτσι γρήγορα τα χρόνια και το αρκουδάκι μεγάλωσε. Όπως όλα τα ζωάκια του δάσους έπρεπε να πάει στο μεγάλο σχολείο του δάσους για να μάθει γράμματα και τους κανόνες του δάσους. Όλα τα ζωάκια περίμεναν με ανυπομονησία να έρθει αυτή η μέρα, όμως το αρκουδάκι είχε μια σκιά μέσα στην καρδιά του που όλο και μεγάλωνε...

   Όταν ήρθε η μεγάλη μέρα όλα τα ζωάκια έτρεξαν χαρούμενα στο σχολείο και οι γονείς του τα καμάρωναν. Το αρκουδάκι είχε πάει στο σχολείο μόνο. Μια μεγάλη σκιά είχε δημιουργηθεί στην καρδιά του και τον πονούσε. Στάθηκε σε μια άκρη μόνο του με το βλέμμα κατεβασμένο. Κάποια στιγμή πέρασαν από μπροστά του κάτι ελαφάκια και προσπάθησαν να του μιλήσουν. Το αρκουδάκι τους γύρισε την πλάτη. Μετά ήρθαν τα αδέρφια σκιουράκια και του πρόσφεραν καρύδια όμως το αρκουδάκι γύρισε αλλού. Έπειτα ήρθε η μικρή αλεπού και του είπε : « Ε μικρέ χοντρέ γιατί δε μας μιλάς; » Όλα τα ζωάκια γέλασαν. Το αρκουδάκι έφυγε τρέχοντας, παραπάτησε και έπεσε. Τα ζωάκια μαζεύτηκαν γύρω του και ξεκαρδίστηκαν στα γέλια.

   Το αρκουδάκι σηκώθηκε και άρχισε να τρέχει. Έτρεξε, έτρεξε μέχρι που νύχτωσε και έφτασε στο μεγάλο ποτάμι. Η σκιά που βρισκόταν στην καρδιά του είχε πλέον μεγαλώσει τόσο που κόντευε να τον καταπιεί ολόκληρο. Τόσο μεγάλος ήταν ο πόνος που ένιωθε που άρχισε να φωνάζει : « Δεν ξαναπάω ποτέ σε αυτό το άχρηστο μέρος. Θα ζήσω μόνος μου για πάντα. »

   Έπειτα ξέσπασε σε κλάματα. Τα δάκρυά του κύλησαν στο ποτάμι που φωτιζόταν από την ολόγιομη σελήνη. Τότε κάτι φοβερό συνέβη! Το νερό του ποταμού άρχισε να κουνιέται κυκλικά. Το ποτάμι έγινε ολόχρυσο και από μέσα αναδύθηκε μια μορφή φωτεινή, πανέμορφη, ολόλαμπρη : η Ιερή Νύμφη του δάσους! Πόσες ιστορίες είχε ακούσει γι αυτή από τα μεγάλα ζώα που όμως δεν είχε πιστέψει. Τα μάτια της ήταν καταγάλανα και λαμπερά. Το βλέμμα της γεμάτο καλοσύνη. Η φωνή της γλυκιά σαν μελωδία που αγκάλιαζε κάθε καρδιά. Το αρκουδάκι άρχισε να νιώθει μια εσωτερική γαλήνη και ηρεμία.

   Η Ιερή Νύμφη του δάσους του είπε : « Μικρό αρκουδάκι, δεν είσαι μόνο. Εγώ προστατεύω όλα τα πλάσματα του δάσους και προστατεύω και εσένα. Η μαμά σου είναι πάντα δίπλα σου και σε καμαρώνει. Σε αγκαλιάζει με την αγάπη της και είναι πάντα στην καρδιά σου.»

   Το αρκουδάκι ένιωσε μια απίστευτη ηρεμία. Ξαφνικά ο φόβος, το άγχος, ο πόνος είχαν μειωθεί. Η σκιά που κόντευε να τον καταπιεί είχε συρρικνωθεί μέσα στην καρδιά του σαν μια μικρή τελίτσα ώσπου χάθηκε… Η καρδιά του γέμισε με φως! Ένιωθε ακόμα θλίψη αλλά παράλληλα ένιωθε ότι είχε βρει μια εσωτερική δύναμη που το γέμιζε με θάρρος.

   Το αρκουδάκι κοιμήθηκε δίπλα στο ποτάμι. Την επόμενη μέρα ξύπνησε με φωνές : « Εδώ είναι! Εδώ είναι!» Ο μπαμπάς αρκούδος, τα ζωάκια του δάσους και οι γονείς τους έψαχναν το αρκουδάκι όλο το βράδυ. Το πλησίασαν και όλοι κατάλαβαν ότι κάτι μαγικό είχε συμβεί. Το αρκουδάκι χαμογελούσε σε όλους και δεν γυρνούσε την πλάτη σε κανένα. Ο μπαμπάς αρκούδος το πλησίασε και το αγκάλιασε. Το κοίταξε με τρυφερότητα και του είπε : « Λυπάμαι μου σε αφήνω τόσες ώρες μόνο για να κάνω άλλες δουλειές. Σου υπόσχομαι πως δε θα ξανασυμβεί. » Μετά το πλησίασε η μικρή αλεπού και του είπε : « Σου ζητώ συγνώμη που σε είπα χοντρό. Δεν ήθελα να σε προσβάλλω.»

   Όλα τα ζωάκια φώναξαν με μια φωνή : « Συγνώμη που γελάσαμε μαζί σου. » Ο δάσκαλος χαμογέλασε. Το πρώτο μάθημα διδάχτηκε με επιτυχία : το μάθημα του αλληλοσεβασμού και της ενσυναίσθησης!

   Το αρκουδάκι πλησίασε τα άλλα ζωάκια, έβαλε το χέρι στην καρδιά του και ένιωσε την αγάπη της μητέρας που του είπε η Ιερή Νύμφη ότι είναι πάντα μέσα του. Ένιωσε την παρουσία της Νύμφης να το τυλίγει και είπε : « Καλώς σας βρήκα φίλοι μου. Είμαι έτοιμος να ζήσω μαζί σας όμορφες στιγμές στο μεγάλο σχολείο του δάσους. »

Γιώτα Γρέκη, Εκπαιδευτικός 

( Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή αποσπασματική) με την προϋπόθεση αναγραφής της πηγής προέλευσης.)