Λάθος εποχή.
Η Χριστίνα ήταν μια ήρεμη, γλυκιά κοπέλα. Προερχόταν από μια προβληματική οικογένεια : ο πατέρας έπινε και έτσι η μητέρα τον χώρισε για να ησυχάσει… Ξαναπαντρεύτηκε όμως έναν άθλιο, ο οποίος παρενοχλούσε σεξουαλικά την Χριστίνα και τη μικρότερη αδερφή της. Στάθηκαν τυχερές που πρόλαβαν να εγκαταλείψουν το σπίτι πρωτού γίνουν τα χειρότερα… Παρ’ όλα αυτά, δεν έχασε την πίστη της προς τους ανθρώπους.
Διάβασε και πέρασε σε μια καλή σχολή στην Αθήνα. Η
μητέρα έφερε αντιρρήσεις άλλα η Χριστίνα ήταν ανένδοτη. Ευτυχώς για εκείνη, το
χαμηλό εισόδημα της οικογένειας της επέτρεψε την είσοδο στη φοιτητική εστία.
Πρόσφερε λοιπόν και μια ασφαλή στέγη προς την αδερφή της, την Νάντια.
Λίγες μέρες αργότερα γνώρισε τον Δημήτρη. Τριτοετής
στη Νομική. Γοητευτικός, με επικοινωνιακό χάρισμα. Τον ερωτεύτηκε σφοδρά.
Είχαν μια όμορφη σχέση κατά τους δυο πρώτους μήνες.
Έπειτα ο Δημήτρης έγινε τυρρανικός και απότομος. Η Χριστίνα υπάκουε τις
παράλογες απαιτήσεις του. Έπλενε τα ρούχα του, στο χέρι πάντα για να μη
χαλάσουν. Μαγείρευε, καθάριζε το δωμάτιο. Όταν θα ερχόταν ο Δημήτρης έπρεπε να
είναι όλα τέλεια. Ήταν αδικαιολόγητα σκληρός σε οποιαδήποτε παράλειψη. Το πάθος
όμως που την είχε τυφλώσει δεν της επέτρεπε να κρατήσει κανέναν εγωισμό.
Δέχτηκε το ρόλο της προσωπικής υπηρέτριας με αντάλλαγμα κάποιες ελάχιστες
στιγμές φαινομενικής τρυφερότητας που είχε τόσο ανάγκη. Παράλληλα, είχε αρχίσει
να παρατηρεί κάτι που δεν της άρεσε καθόλου, αλλά δεν μιλούσε… Στο δωμάτιο του
Δημήτρη μπαινόβγαιναν συνεχώς κοπέλες. Όμορφες, ψηλές , βουλιμικά αδύνατες. Και
η Χριστίνα δεν μιλούσε. Καταλάβαινε αλλά προσποιούνταν την ανίδεη… Περίμενε
αδιαμαρτύρητα το τηλέφωνο του Δημήτρη κάθε φορά.
Ένα απόγευμα,
πήγε στο δωμάτιο του δύο ώρες πιο νωρίς από το ραντεβού τους, για να καθαρίσει.
Ο Δημήτρης τής είχε δώσει κλειδί, αλλά της είχε διευκρινίσει ότι θα έμπαινε μόνο
όταν της έδινε άδεια. Άνοιξε την πόρτα και έμεινε άναυδη με το θέαμα… Ο
Δημήτρης ήταν στο κρεβάτι με μια άλλη την οποία σκέπασε για να μην τη δει η
Χριστίνα.
Ο Δημήτρης σηκώθηκε. Γύρισε στη μεριά της. Την
κοίταξε με απάθεια. Στεκόταν στην πόρτα με παγωμένο βλέμμα. Δεν μπορούσε να μιλήσει, ούτε να κουνηθεί.
-«Χαλάρωσε Χριστινάκι. Δεν τρέχει τίποτα. Ξέρεις ότι
νοιάζομαι για εσένα».
-«Ωραίο ενδιαφέρον! Να με απατάς!».
-«Δεν σε απάτησα Χριστίνα. Ποτέ δεν μιλήσαμε για αποκλειστικότητα…».
-«Δεν ήξερα ότι ήταν κάτι που χρειαζόταν
διευκρίνιση!».
-«Απελευθερώσου! Στον 21ο αιώνα ζούμε!
Απόλαυσε την ζωή σου!!».
Δεν πίστευε στα αυτιά της. Ο 21ος αιώνας,
σκέφτηκε! Τι απελευθέρωση, τι ωμότητα, τι αθλιότητα! Έφυγε από την εστία για να
πάρει λίγο αέρα.
Βυθισμένη στις σκέψεις της, κάθισε στο αγαπημένο της
παγκάκι, στο πάρκο που σύχναζε.
Θα μπορούσε να τον αλλάξει… Να τον μάθει να αγαπά.
Να τον μάθει τι σημαίνει σχέση. Να τον αλλάξει;! Γιατί να τον αλλάξει. Κανείς
δεν έχει δικαίωμα να επέμβει και να αλλάξει κάποιον που έχει αποφασίσει να
ακολουθεί τη ζωή που τον εκφράζει. Θα μπορούσε να συμβιβαστεί. Να τον δεχθεί
όπως είναι. Να είναι μία από τις πολλές και ας ήταν γι’ αυτήν ο ένας. Να
συμβιβαστεί; Γιατί να συμβιβαστεί;; Γιατί να ταπεινώσει τον εαυτό της και να
προδώσει τα ιδανικά της για κάποιον άλλο;;
Τελικά διαπίστωσε πως η γιαγιά της είχε απόλυτο
δίκιο όταν της έλεγε ότι είχε γεννηθεί σε λάθος εποχή. Αυτή η εποχή που η σχέση
και η αφοσίωση ταυτιζόταν με κάτι παλαιομοδίτικο
και απαρχαιωμένο, δεν της ταίριαζε.
Εποχή δίχως αξίες, δίχως ηθικούς φραγμούς. Εποχή που
όλοι έμεναν σε μια επιφανειακή ευτυχία, ταυτισμένη με μια προσωρινή σαρκική
ηδονή. Εποχή που η ανηθικότητα, η ανεντιμότητα, η ανειλικρίνεια, είχαν
μετατραπεί σε ιδανικά. Εποχή δίχως αγάπη…
Επέστρεψε στο δωμάτιο της. Πάνω στο γραφείο της
υπήρχε ένα γράμμα από την αδερφή της. Ο φάκελος έγραφε «Συγνώμη»…
Το πήρε στα χέρια της και το έσκισε… Δεν ήθελε να
ξέρει. Είχε καταλάβει. Δεν μπορούσε όμως να το δεχθεί. Ο Δημήτρης ήταν ένας
εραστής. Η αδερφή της ήταν αίμα της. Δεν επιτρεπόταν να την προδώσει. Ήταν κάτι
που δεν μπορούσε να διαχειριστεί. Και έτσι η πληροφορία μεταφέρθηκε στα
βαθύτερα στρώματα του υποσυνειδήτου της, όπου θα παρέμενε εγκλωβισμένη για
πολλά χρόνια μέχρι να έβγαινε με εκρηκτικό τρόπο στην επιφάνεια…
Ξάπλωσε. Τι προδοσία;! Τι αδιαφορία;! Τι
χυδαιότητα;! Γιατί ήταν τόσο
διαφορετική; Μήπως όλοι οι υπόλοιποι ήταν φυσιολογικοί και αυτή ήταν η
περίεργη; Μήπως με το να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα της εποχής θα έμενε για
ολόκληρη τη ζωή της δυστυχισμένη; Να απελευθερωθεί! Δεν ήθελε να απελευθερωθεί. Δεν ήθελε να γίνει
έρμαιο παθών και σεξουαλικών ορμών σαν ζώο. Ήθελε να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
Ήθελε αγνότητα, ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη. Πράγματα που θεωρούσε αυτονόητα και
ας είχε δύσκολα παιδικά χρόνια. Δεν
μπορούσε να υποταχθεί. Ήταν ελεύθερη στον δικό της κόσμο. Ίσως κατάφερνε κάποτε
να βρει ένα αντίστοιχο ελεύθερο και ανυπόταχτο πνεύμα. Δεν μπορεί να ήταν η
μοναδική στον κόσμο που είχε διαφορετικό τρόπο σκέψης. Κάπου εκεί έξω, κάποτε,
θα τον συναντούσε…
Πήρε το αγαπημένο της βιβλίο και άρχισε να ταξιδεύει
μέσα στις σελίδες του, σε μιαν άλλη εποχή.
Ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος με μικρές καθημερινές αλλαγές!!Διαβάστε επίσης:
- Περιβαλλοντική αγωγή και σωστά μηνύματα.
- Μπούλινγκ : Η σύγχρονη μάστιγα.
- Όχι στην κριτική! Ναι στην επιβράβευση!
- Τα υλικά αγαθά και η παιδική ευτυχία.
- Γη! Η Μεγάλη Μητέρα ... προειδοποιεί!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου